In 2026 vieren we in Nederland 10 jaar ratificatie van het VN-verdrag Handicap. Eind ditzelfde jaar viert de wereld echter dat het verdrag al 20 jaar bestaat. Iconisch voor de trage gang van zaken als het gaat om inclusie van mensen met een handicap.

Stan Verhaag (journalist rond thema inclusie) en Illya Soffer (oud-directeur Ieder(in)) spraken ruim 40 mensen die zich bezighouden met de rechten van mensen met een handicap in Nederland. Van ervaringsdeskundige tot politicus, van jurist tot architect: een breed thema raakt een brede groep mensen. De conclusie is somber; er moet nog vreselijk veel gebeuren. Maar er is ook een sprankje hoop; de auteurs schetsen een deltaplan waarmee ‘vrijblijvend’ kan worden ingeruild voor ‘beklijvend’. Een route naar échte inclusie.

Ook ik mocht een bijdrage leveren aan het boek, en aan de presentatie ervan bij Movisie. Samen met o.a. José Smits pleitte ik voor een drastische omslag. Pleisters plakken op bestaand beleid, heeft geen zin. Als we het verdrag écht uit willen voeren moeten beleidsmakers, politieke figuren en de rechtspraak doordrongen raken van de mensenrechten én de denkwijze over een gelijkwaardige positie van mensen met een handicap. Elk stuk wetgeving en elk besluit zou dan ook grondig getoetst moeten worden, om toekomstige regelgeving te verbeteren. En wie de huidige regels in lijn wil brengen met het verdrag, zal nog een grotere kluif hebben.

Ik ben blij dat er nu een Nederlandstalig en laagdrempelig boek beschikbaar is dat de problematiek scherp aan de orde stelt, mét vele (ervarings)deskundigen en betrokken experts. Een aanrader om het boek te lezen en vooral ook om weer door te geven. Zodat iedereen aan het denken gezet wordt, op weg naar die drastische veranderingen.